Kasalanan ng ULAN

Siguro uulan? mapula kasi ang langit, ganun daw kasi ang kulay ng langit pag gabi at kapag nagbabadya ang ulan. Ayun kasi ang nanatanaw ko ngayon, bukod sa mga ingay ng sasakyan sa baba. Nag-iisa ako sa bayan ng mga dayuhang ni hindi ko maintindihan ang sinasabe at hindi din ako maintindihan, pinipilit kong lakasan ang loob ko, nagtatapang tapangan na naman ako. Merun pa ba akong ibang pwedeng gawin? Kung iiyak ako, maaawa lang ako sa sarili ko, kung magmumukmok ako, baka mabaliw naman ako, ang jologs namang umuwe ng pinas na may saltik sa utak! Hehe..



Ayan at umaambon na nga, malamig ang hangin, lalo ko tuloy nararamdaman na nag-iisa lang ako, malayo sa pamilya, malayo sa mga kaibigan, malayo sa mundong kilala ko at kilala din ako. Dito kasi, lahat estranghero sa akin, yung pagkain na pangunahing sangkap ay sili, kamusta naman ang almuranas ng mga tao dito di ba? Yung paraan ng pagsulat nila na ang sabe ng mga pinoy ay parang bulate, hindi nila kilala ang alpabeto kaya kapag ituturo mo na sa kanila, mga nakatanga lang sayo. Yung mga sign sa kalye, maliligaw ka talaga kasi magkakahawig ang mga lugar dito. Yung mga bus nila, denumero, kaya kung hindi mu alam kung saan dadaan ang mga bus na'to goodluck talaga sayo!



Lalo lumalakas ang ulan, kaya eto at pumasok na ako sa loob dahil naaanggihan na ako, wala na tuloy akong matanaw, naririnig ko nalang ang malakas na ulan, yung tunog na parang katulad din kung paanu umuulan sa pinas, hayzzzzzzzzz.... nakakamiss ang lahat, nakakamiss!



Iniisip ko nalang, mabilis lang ang panahon at baka hindi ko na mamalayan na pauwe na ako sa tahanan namen, mabilis lang ang oras, dapat hindi ako mainip, dapat hindi kame maghabulan. Baka bukas makalawa masanay nadin akong nag-iisa at baka magustuhan ko din, yung pakiramdam na malaya at walang ume-epal sa buhay ko, yung tipong pwede kong gawin ang lahat at wala nang hinihingan ng permiso, yung pwede kong puntahan ang bawat sulok ng kahit saan at walang pipigil sa akin. Pero syempre, sa gilid ng isip ko at sa gitna ng puso ko, alam ko na mas ok parin ang pakiramdam na may mga taong nag-aalala at nag-iisip kung maayos ba ang kalagayan ko. Yung tipong nalulungkot kasi hindi ka nila kasama, yung gagawin kahit imposible malaman lang na ok ako, hmmm.....



Nagdadrama lang talaga ako sa gabing ito, wala kasi akong makausap, wala pa namang net dito sa apartment, kaya maipopost ko palang 'tong artikulong 'to kapag nakasagap na ako ng wifi. Sinasabayan pa kasi ako ng ulan eh, kaya kung anu-ano tuloy nasususlat ko, kasalanan talaga 'to ng ulan.



Nagdadrama lang talaga ako sa gabing ito... ayaw kong magsinungaling sa sarili ko, kaya sasabihin kong,... nalulungkot talaga ako....


Sept 2, 2010

10:31 pm Bangkok Standard Time

ginawan kita ng tula

Kalimutan mo ang malakas kong boses, sumisigaw at tinatawag ang pangalan mo,
Kalimutan mo ang mukha kong nakatawa at naghihintay ng ngiti mo,
Kalimutan mo ang hawak ko, ang mga haplos at lambing ko,
Kalimutan mo ang mga kanta at sayaw ng buhay ko.

Ibaon mo sa limot ang mga alala ko, mga araw na ikaw ang kasama palagi.
Ibaon mo sa limot ang mga kwentuhan naten, masaya,malungkot,matindi,
Ibaon mo sa limot ang mga nasabe ko, nakasakit o hindi,
Ibaon mo sa limot ang mga sinabi mo, nasaktan man ako o hindi.

Wag na wag mong banggitin ang pangalan ko, kahit ang bansag mo,
Wag na wag mong puntahan ang mga lugar ko, sulok o dulo,
Wag na wag mong kunin mga mumunting ideya, sa akin o sa iyo,
Wag na wag mong hanapin ang anino’t amoy ko, malayo…

Magpatuloy ka na parang hindi ako naging bahagi nito,
Magpatuloy ka na parang hindi mo ako nakilala sa kung paano,
Magpatuloy ka na parang walang hindi nagbago,… higit sa lahat…
Magpatuloy ka at wag mong sundin ang lahat ng sinulat ko, kasi MALULUNGKOT AKO.

para sa inyo

Katulad ako nito, mawawala at muling magpapakita sa iyo,
Katulad ako ng lahat, iniiwan ka’t sinasaktan,
Katulad ako ng iba,paasa palagi, walang isang salita,
Katulad ako ng hindi dating nasa isip mo, baka walang pagbabago.

Kapares ako ng hangin, paparoon paparito,
Kapares ako ng dagat, malalim at papalayo,
Kapares ako ng mundo, malawak at malayo,
Kapares ako ng kahit na ano, at ng parang kahit sino.

Kahalintulad ako ng pangarap, matagal at mahirap,
Kahalintulad ako ng panaginip, iba-iba at mahiwaga,
Kahalintulad ako ng lungkot at pag-iisa, nakakatakot,
Kahalintulad ako ng ligaya, nagtatago sa wala.

Kawangis ko ang pag-asa, ng paghihintay mo sa pagbabalik,
Kawangis ko ang pananabik ng muling yakap mo at halik,
Kawangis ko ang liwanag ng pagkakaibigang sa iyo natagpuan,
Kawangis ko ang pagmamahal, ng hindi paglimot sa dinaanan at ng pupuntahan.

ilan?!!

ilang araw nalang ang bibilangin at matatapos na, ang animo'y
panaginip na pinaglaruan lang ng lahat ng kasali sa akdang di
yata maisusulat kahit kailan...
ilang mga emotion nalang ang pwedeng ibahagi at lahat ng iba
pang emotion ay mababaon nalang sa lupa at tatangayin ng panahon.
ilang mga pangarap ang matatapos at ang ibang darating na pangarap ay
dapat simulan na.
ilang panahon nadin ang nakalipas at animo'y nakulong lang ako sa lugar
na hindi ko kailan man gustong labasan, hanggang isang araw na ang panahon
at pagkakataon nadin mismo ang nagtutulak sa akin upang humakbang papalabas..
masyadong madameng nangyari, madameng bagay na pwede kong baunin, pero mas
madameng bagay na dapat ibaon nalang sa limot..
madalas, tinatanong ko parin yung sarili ko kung kaya ko nga bang lumimot,
kung kaya ko bang baguhin yung mga bagay na nakasanayan ko nang gawin?
kung kaya kong iwan yung mga bagay at mga taong naging parte at malaking
impluwensya kung anu at kung nasaan ako ngayon...
ilang mga bagay nalang ang bibilangin, siguro,... may mga ngiting mapapawi
pansamantala, may mga matang mababasa ng luha, may bahay na tatahimik bigla,
may pagbabago sa gampanin ng iba, may bisitang baka matagalan ang pagbalik,
may ilang taong aalis, at may matatapos na sa wakas...
at sa katapusan, magiging masaya din ang lahat...

Malas mo...

Sabi ng madame, hindi mo daw mapipili yung taong mamahalin mo,kasi dumadating sya pag hindi ka handa at isasabog nalang sa mukha mo bigla yung katotohanang nababaliw ka na sa kanya..WOOOOW!!! Ang solid!

Nakakapraning kasi yung mundo eh..ewan ko ba at kung bakit hindi ako normal!??
Noong bata naman ako, ang natatandaan ko maayos ang lahat, nakakakita ako ng tama, alam ko yung kaibahan ng kulay ng pula at berde.. Pero nagbago ang lahat nang isang araw na gumusing nalang ako na ang halos lahat ng sinasamahan ko mas babae pa kumilos kesa sakin...

OO,sila na nga! mga bakla ko sa buhay,,masaya, nakakatuwa, kasi ibang dimensyon, malalaim kesa sa inaakala, pero higit sa lahat kakaibang magmahal..
Nalintikan na ako!!!

Kaya ayon,.. nabiktima ako ng sarili kong lason, nahulog ako sa sarili kong bitag, natulala sa kawalan at naghihintay sa walang hanggan..

Siguro, mag-iisang taon nadin akong nagpapakagago sa pag-ibig na ako lang ang may likha, balde-baldeng luha at sipon nadin ang napundar ko, milya-milyang layo nadin ang natakbo ko pero hanggang ngayon hindi padin ako nakakarating,.. ay mali.. siya pala yung hindi makakarating..kasi naman eh.. kahit laklakin ko lahat ng alak, ibuga lahat ng usok, wala na ata talagang sagot sa tanong ko.. HIMALA nalang!!

Nakakalungkot,(syempre naman)! pero higit sa lahat, nakakahinayang.. kasi tama yung panahon eh, tama yung pagkakataon, tama yung buhay ko.. ( noong mga panahong yun), tama yung halos lahat sa akin... MALI lang yung taong minahal ko, kasi ibang klase ng tao yung mga gusto nya..


-OO nainlove ako...